Varlığımın en başından, annemin rahminde bile, kaderimin farkındaydım. Hayatım boyunca ailemin alaylarına katlanmak zorunda kaldım, neden 20 yıl boyunca elektronik bilgisayarımın önünde oturup durmadan bir hapisten bahsettiğimi anlamıyorlardı. T.A. Stary Merkezi Klinik Psikiyatri Hastanesi'nde 4 kez yattım, ama orada bile kaderime inandım ve yolumdan sapmadım. Ve işte o an geldi, gözlerimde yaşlar ve kalbimde sevinçle nihayet uzun yolculuğumun sonuna ulaştım, bu sunucuya girebildim. 5 saniye yetti ve inandım, 3 saniye daha yetti ve insanlar nihayet beni tanımaya başladı, bir dakika sonra sevdiğim kız bana açıldı. Anladım ki, biraz daha ve sıradan insanların ulaşamayacağı bir seviyeye yükseleceğim. Bütün o alaylar ve yıllarca süren acılar buna değdi. Düşüncelerim tamamen bu projeyle meşgul, uyurken bile aklım hücrede dolaşıyor, artık buradan gitmeyeceğim, burası benim hayatım, benim dünyam.